Over Alida

Alida Boersma

Weet je het nog? Die eerste zoen, vlinders in je buik. Misschien zie je de plek waar je stond zo voor je.

Je hebt vaak niet veel nodig om weer even dat meisje of die jongen van toen te zijn. Een paar akkoorden van een lied en je staat weer op de dansvloer. Je ruikt de geur van speculaas en de pepernoten liggen weer in de kamer.

Ik loop graag door Wolvega. Ik bezocht daar de MAVO. We kochten snoep voor vijftig cent aan het van der Sandeplein. En onder de boom rechts voor Huize Lindenoord kreeg ik mijn eerste zoen.

Ik ben Alida Boersma, geboren in Friesland en woon nu in Steenwijkerwold. Ik luister graag naar verhalen over vroeger. Ik schrijf ze op voor mezelf, mijn kind, maar ook voor u en uw (klein)kinderen.

Zo vergeten we het verleden niet, dat is immers de bron van ons bestaan. Met het doorgeven van de herinneringen blijft ook de liefde voor de mensen die ons hebben moeten verlaten bestaan.

 Koken op een melkbus

Het schrijven van levensverhalen begon bij mijn Beppe, Aaltje Koopman. Toen ik haar vroeg of ik iets over haar leven mocht opschrijven keek ze me met ogen vol verbazing aan: “Schrijven over mij?” Ik lachte haar toe en zei: “Ja, ik denk dat Beppe genoeg heeft meegemaakt. Ik wil daar wel wat meer over weten.”

En het was geweldig. Beppe genoot van de aandacht en kon prachtig vertellen. Ze wist nog precies de afmetingen van het huis waar ze introkken na haar trouwen in 1942. De kamer was 3 m 85 x 3 m 50, de slaapkamer 2 x 2. Het aanrecht was een smal plankje en het fornuis, een afgezaagde melkbus met een deurtje erin. Later kwam er één gasfles, voor het licht, het koken en het werken in de stal. Het water kwam uit de regenton waar je van binnen en buiten bij kon. Pas in 1949 kwam er waterleiding en in 1959 elektriciteit.

 Mijn eerste levensverhaal

Ik kan me er nog steeds over verbazen, elektriciteit in 1959! Slechts tien jaar later werd ik geboren. Ik geniet weer als ik terugdenk aan onze gesprekken. Wanneer ik belde zei ze, kom maar, maar niet te lang, ik ben wel erg moe. Aan het eind van de avond zei ik dan: “Beppe het is al tien uur geweest, zal ik maar gaan?”

Ik ben dankbaar dat ik op tijd op het idee kwam. Beppe was 93 jaar en is enkele maanden later overleden. Ze had me nog veel meer kunnen vertellen, maar gelukkig had ik een paar mooie, bijzondere verhalen. Tijdens de uitvaartplechtigheid mocht ik haar levensverhaal vertellen en kon ik een mooi totaalbeeld van deze bijzondere vrouw neerzetten.

Herinneringen doorgeven

Zo ontstond mijn eerste levensverhaal voor bij het afscheid. Later werd ik nog eens gevraagd en nu is het een onderdeel van mijn werk. Ik help families bij het opschrijven van het levensverhaal van hun overleden dierbare en indien gewenst draag ik het ook voor tijdens de uitvaart.

Ik vind het bijzonder mooi om te doen. Je helpt mensen in een kwetsbare periode. Het praten over de herinneringen schept rust en geeft ook troost. Dat stemt dankbaar.

Natuurlijk zijn er ook andere mogelijkheden. Wat dacht u van een herinneringenboekje voor iemand met (aankomend) dementie.

Misschien heeft u wel een verhaal dat u graag opgeschreven wilt hebben of kent u iemand met een mooi verhaal.

Neem gerust eens contact op, wellicht kunnen we er samen een mooi document van maken.

06-10665128 of mail@alida.nu

Lieve groet, Alida