Belofte maakt schuld

Het strand van Lemmer

“Heb je je zwemkleren al aan?” Vol verbazing kijkt ze haar vader aan: “Zwemkleren?” Lachend zegt haar vader: “Ja, we zouden toch naar het strand.” Met een grote lach rent ze weg om haar spullen te pakken. Typisch haar vader net doen alsof ze dit al dagen wist. Maar zij wil wel hoor, ze roept nog snel: “Dag mem.”  Nog steeds lachend stapt ze bij haar vader achterop de brommer naar Lemmer, ze houdt hem en haar tas stevig vast. 

Ze stappen het witte zand op, het blauwe water van het IJsselmeer lacht hen toe. Het is een prachtige stranddag. De grapjes van haar vader, zijn vrolijke lach, ze geniet met volle teugen. De tijd vliegt en voor ze het weet rijden ze alweer naar huis, er moet natuurlijk wel gemolken worden. Haar vader gaat naar de koeien en zij doet in geuren en kleuren verslag aan haar moeder. Met een glimlach op haar gezicht luistert die naar zoveel enthousiasme. 

De belofte

Ze doet haar ogen open en terwijl ze echt wakker wordt bekruipt haar een bijzonder gevoel: had haar vader toch gelijk. De eerste keer op het strand, ze weet nog precies hoe ze zich voelde. Ze mocht met een vriendin mee naar Lemmer. Ze liepen met elkaar het strand op, zoveel water, dat had ze nog nooit gezien. Eng vond ze het, ze durfde het water eerst niet in. Natuurlijk ging ze met de anderen mee. Geweldig hadden ze het gehad. Thuis had ze meteen aan haar vader gevraagd: “Waarom gaan wij nooit naar het strand?” Hij beloofde meteen dat het een keer zou gebeuren.

Haar ouders hadden een boerderij, ze hadden het niet breed en er was altijd veel te doen. Het gezin was groot en de gezondheid van haar moeder niet al te sterk. Van de kinderen werd altijd het nodige gevraagd. 
De familie werd te voet of met de fiets bezocht. Een auto was er niet, alleen een brommer. Een enkele keer gingen haar ouders met de brommer op pad. Een dagje uit met het gezin, dat heeft ze nooit meegemaakt. 

Komt nog…

De tijd verstreek, ze trouwde, kreeg kinderen, maar de belofte van haar vader is ze nooit vergeten. Jaren later toen haar ouders al lang niet meer op de boerderij woonden heeft ze het nog wel eens gezegd: “Heit, we zouden toch nog eens naar het strand?” Waarop hij met zijn oh zo bekende lach antwoordde: “Komt nog …” 

Wil jij een leuke strandherinnering delen? Een reactie is leuk.

Delen is lief:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *